Africa_Trippin

Αίτηση πολιτικού ασύλου με αριθμό πρωτοκόλλου RSH6729PM, Croydon Λονδίνου, 6 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 11:35 π.μ. Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του μαθητή Α.Γρηγορόπουλου και μετά την πολλαπλή σκύλευση της μνήμης του από τους εξεγερμένους της φακής, καταθέτω ως πράξη ύψιστου πολιτικού ακτιβισμού, αίτημα για χορήγηση πολιτικού ασύλου στη Βρετανική Κυβέρνηση με σκοπό να καταγγείλω το φασιστικό πογκρόμ βίας του τελευταίου ενός χρόνου από μειοψηφίες τρόμου στην χώρα μπανάνα Ελλάδα. Με τους επιστήμονες της αντιπληροφόρησης σε εξαιρετική φόρμα κάθε σοβαρή δημόσια ανάλυσή μου για τα τεκταινόμενα θα με έβρισκε μάλλον a priori λάθος. Η δύναμη των γκεμπελιστών μπορεί να αποδομήσει κάθε μου επιχείρημα- όσο λογικό και αν αυτό είναι- και η πασιφιστική μου διάθεση να εμφανιστεί ως αδυναμία. Καταγγέλλω δημόσια και επώνυμα τη κρατική βια από τις αστυνομικές δυνάμεις και τις δικαστικές αρχές σε κάθε περίσταση, αγωνίζομαι ως πολιτικός ακτιβιστής από όπου βρίσκομαι για τα δικαιώματα των αδυνάτων, δε δέχομαι όμως την επαναστατική- της φακής- τυφλή βια από γυμνές ιδεολογικά ομάδες που κινούνται στα όρια του όχλου. Η απόφαση μου για την υποβολή πολιτικού ασύλου ως κίνηση με πολλαπλούς σημειολογικούς συμβολισμούς και λιγότερο ως νομικά αξιολογήσιμη πράξη πηγάζει από την ερμηνεία της Συνθήκης του 1951 (United Nations Convention Relating to the Status of Refugees) που ορίζει ως πρόσφυγα αυτόν που έχει φύγει από την χώρα του και αδυνατεί να επιστρέψει λόγω στοιχειοθετημένου φόβου για πιθανή δίωξή του λόγω -μεταξύ άλλων- των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Αυτοεξόριστος πολιτικός πρόσφυγας.

Vence- Remos με λίγο Elvis

Δευτέρα πρωί…δεν είχα καν ξυπνήσει, η συννεφιά του Λονδίνου με καλούσε να μείνω στο κρεβάτι….δεν κρατιόμουν όμως, ανυπομονούσα, άνοιξα γρήγορα γρήγορα το Laptop να ακούσω τα νέα στο ραδιόφωνο. Είχαμε λέει καινούργια κυβέρνηση, οι μπολσεβίκοι της πράσινης επανάστασης, η Ελλάδα θα γίνει η Δανία του νότου και αφού αναρωτήθηκα αν όλες οι μελαχρινές θα αλλάξουν χρώμα και εγώ θα πάρω καμιά 10 πόντους μπόι στα πρώτα άντα της ζωής μου, την έκανα για το μπάνιο..Κάπου εκεί που ήχος σβήνει καθώς κλείνεις την πόρτα πίσω σου, το αυτί μου έπιασε την 5η είδηση στο δελτίο. Η Ελλάδα τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον τομέα της…η πόρτα είχε κλείσει και έτσι έχασα τη συνέχεια μιας είδησης που μάλλον φαίνονταν γνωστή…έφυγα λοιπόν για τη δουλεία, η μέρα πέρασε, οι ειδήσεις άλλαξαν, το προλεταριάτο του πράσινου σοσιαλισμού κάλπαζε και κάπου εκεί ξανά πέφτω στην είδηση. Οι επιδόσεις της Ελλάδας στον τομέα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών σε φορείς του HIV είναι οι χαμηλότερες στην Ευρώπη. Τότε θυμήθηκα ένα κοριτσάκι ασθενή AIDs στη κλινική φυματίωσης στο νότιο Σουδάν αποφλοιωμένο χωρίς ίχνος σάρκας να ξερνάει πάνω του το φαγητό που του είχαν δώσει οι νοσοκόμοι. Χωρίς αντιρετροϊκά φάρμακα, ορφανό και εγκαταλελειμμένο πέθανε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Αυτό είναι όμως μια αλήθεια που συναντάται μόνο σε ορισμένα μέρη στην υποσαχάρια Αφρική και σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα στην Ευρώπη. Τυχεροί μέσα στην ατυχία τους οι οροθετικοί στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες ζουν μια “απόλυτα” φυσιολογική ζωή. Παραγωγικοί όπως κάθε άλλο μέλος της κοινωνίας μας, πολλοί γεμάτοι θετικοί ενέργεια έτοιμοι να προσφέρουν στο σύνολο. Κι όμως στην Ελλάδα του Πράσινου Ήλιου, της Μπλε κατάθλιψης και του πολύχρωμου περιφερόμενου θιάσου, ο μέσος πολίτης έχει στο μυαλό του μάλλον την εικόνα ενός άρρωστου κορμιού παρά παρά ενός ανθρώπου που πάσχει από ακόμα μια χρόνια πάθηση όπως τόσες άλλες. Τα χρόνια πέρασαν, η επιστήμη αντικατέστησε το άλλοτε κοκτέιλ 13 χαπιών με ευέλικτες και “φιλικές” προς τον ασθενή θεραπευτικές αγωγές και έτσι σήμερα οι συνάνθρωποί μας που φέρουν το ιό HIV μοιράζονται τα ίδια μπαρ, το “διπλανό κάθισμα” στο μετρό και μπορούν και χαίρονται τη ζωή. Αυτή η όμορφη και αυτονόητη πραγματικότητα (λεκτική υπέρβαση) υπάρχει μόνο όταν ΔΕΝ γνωρίζεις τον άγνωστο μέχρι χτες σε εσένα φορέα…

Τι θα συνέβαινε όμως αν ένας γνωστός σου, σου ανακοίνωνε οτι έχει τον ιό HIV. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 80 οι φορείς του ιού αντιμετωπίζονταν σας τους λεπρούς τον 14ο αιώνα. Στα νεκρά σώματα έβαζαν την ταμπέλα “Contaminated= μολυσμένο” και η παραμονή τους στα νοσοκομειακά ιδρύματα ήταν πρωτίστως ένας αργός ψυχολογικός θάνατός. Σε τι βαθμό όμως σήμερα το στίγμα και οι διακρίσεις για τους φορείς του ιού παραμένουν μια κοινωνική πραγματικότητα;

Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο δάσκαλος του παιδιού σας είναι φορέας θα απομακρύνετε το παιδί σας από αυτό το σχολείο; Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο περιπτεράς της γειτονιάς σας είναι θετικός, θα σταματούσατε να παίρνατε εφημερίδα από αυτόν; Μήπως αν μαθαίνατε οτι ο καλός σας συνάδερφος ασθένησε από τον ιό θα αρχίζατε να φέρνετε την προσωπική σας κούπα για τον καφέ; Στην Ελλάδα του σήμερα είναι σίγουρο οτι τα παραπάνω δεν αποτελούν σενάριο ταινίας…πότε είναι η τελευταία φορά που ακούσαμε για το HIV/AIDs; Τα κρούσματα αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς, η πολιτεία κοιμάται και η κοινωνία (εμείς) κωφεύει. Στο βασίλειο της ατομικότητας και του εγώ, στη χώρα της Μπανάνας Hell-ash ο κοινωνικός στιγματισμός σκοτώνει ψυχικά τους φορείς. Ένας φορέας που προσέχει τη διατροφή του και γυμνάζεται είναι 99% βέβαιο οτι θα αφήσει τον μάταιο αυτό κόσμο για οποιαδήποτε άλλο λόγο ΕΚΤΟΣ από το AIDs. Κι όμως ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι αυτός που πραγματικά σκοτώνει…εσύ τι ξέρεις για το HIV/AIDs;

Αφορμή για τα παραπάνω είναι η έρευνα πεδίου που τρέχουμε το τελευταίο μήνα στην Καραϊβική εκ μέρους της UNESCO και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην περιοχή με τα πιο υψηλά ποσοστά HIV στον κόσμο μετά την υποσαχάρια Αφρική.

Αλήθειες που σοκάρουν για μια πραγματικότητα που μας αφορά όλους.

1η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια μέρα για το HIV/AIDs και θυμάμαι ένα χρόνο πριν στο φτωχό Rumbek του Νότιου Σουδάν χιλιάδες ανθρώπους στους “δρόμους” να γιορτάζουν με μια ανοιχτή αγκαλιά.

Ελπίζω μια μέρα να γίνουν αυτά και στη χώρα μας.

Με τα τιμής

Π

P.S Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του africanism στην πειραματική πλατφόρμα του Giafkanet αναβάλλονται για τον Ιανουάριο 2010 λόγω τεχνικών κωλυμάτων.