Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

Έχοντας ήδη κλείσει ένα 6 μηνο στο Νότιο Σουδάν σκέφτηκα να γράψω για τα σύννεφα που έρχονται και φεύγουν, σύννεφα πολέμου, σύννεφα βροχής, σκόνης αλλά και σύννεφα αγάπης, πάθους, μαγικών στιγμών με φίλους από το πουθενά στο πουθενά. Τόσα σύννεφα γεμάτα αλληγορίες αλλά και αλήθειες για μια ζωή κάτω από το καυτό ήλιο της Αφρικής, εκεί που τα σύννεφα γεμίζουν τη ζωή σου.

Η ζωή στο Νότιο Σουδάν και έτσι και η ζωή μου στο Rumbek χαρακτηρίζεται από το απρόβλεπτο του χαρακτήρα της. Μια ζωή που διακόπτεται από τα σύννεφα.

Σύννεφα πολέμου: Ο ήχος των όπλων, ο θάνατος, η θλίψη είναι ένα σύννεφο που κινείται διαρκώς πάνω από τη χώρα σαν μια μπίλια στη ρουλέτα ψάχνοντας να βρει που θα καθίσει. O Νοέμβριος ήτανε μήνας δύσκολος για το Rumbek επιθέσεις, πυροβολισμοί, μια χαοτική κατάσταση για τουλάχιστον 20 μέρες. Το σύννεφο έφυγε και μετακινήθηκε νότια στα σύνορα με το Κονγκό. Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της αντάρτικης ομάδας LRA και της κυβέρνηση της Ουγκάντας καθώς και ο αποτυχημένος βομβαρδισμός με ελικόπτερα της βάσης τους στο Ανατολικότερο άκρο του Κονγκό, ήταν η αιτία για την απαρχή διαρκών επιθέσεων κατά του ντόπιου πληθυσμού. Την ώρα που όλοι παρακολουθούσαν τα γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας, μέσα σε μόνο μια μέρα σφαγιάστηκαν με τον πιο φρικτό τρόπο 189 άτομα. Γνωστός για τη βαναυσότητα του ο LRA δολοφονεί ακρωτηριάζοντας με μασέτες τους “εχθρούς”. Γυναίκες και παιδιά με κομμένα αυτιά, μύτες και χείλι σε ένα όργιο κανιβαλισμού του ανθρώπινου σώματος. Με τις ημέρες οι σφαγές μεταφέρθηκαν στο Νότιο Σουδάν. Μια από τις ομάδες της Malteser αναγκάστηκε να εκκενώσει τη περιοχή του Maridi και να μεταφερθεί για την ασφάλειά της στη πρωτεύουσα Juba. Ευτυχώς οι συγκρούσεις και οι επιχειρήσεις δε προβλέπονται να φτάσουν στη Πολιτεία των Λιμνών. Ουτως οι αλλιώς οι 18 Dinka Agar που φημολογείται ότι σφαγιάστηκαν στις 12/01/09 μέσα λεωφορείο 45 μίλια νότια του Ρούμπεκ φτάνουν…

Για όσους έχουν μια εικόνα για το συμβαίνει στο τριεθνές Σουδαν, Κονγκο, Ουγκάντας θα μπορούσαν να μιλήσουν για άλλη μια παγκόσμια υποκρισία. Απο τη μια το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και τα Ηνωμένα Έθνη και από την άλλη η κυβέρνηση της Ουγκάντας, οι ΗΠΑ και μια σειρά από άλλα συμφέροντα σε μια ανθρωπιστική κρίση που απλά φτάνει στα αυτιά και τα μάτια των λίγων. Το 2005 έφυγα από την Ουγκάντα με την πεποίθηση ότι όλα σύντομα θα τελείωναν. Τρία χρόνια γίνομαι ξανά μάρτυρας μιας κρίσης χωρίς τέλος.

Σύννεφα Βροχής και Σκόνης: Η περίοδος των βροχών πέρασε προ πολλού, τα ζώα μετακινήθηκαν εκεί που πήγαν τα σύννεφα και η ξηρασία αρχίστε να μαδάει το χώμα που γίνεται σύννεφα σκόνης. Οι καφέ σκορπιοί εμφανίστηκαν και τα σκουρόχρωμα φίδια άρχισαν να αναζητούν νερό κοντά στις βρύσες του Compound. Η φωτογραφία που σύντομα θα ανέβει στη σελίδα του Αfrica_trippin  στο Facebook είναι αληθηνή. Είναι ένα δολοφονικό παθ φάντα που σκότωσαν οι φύλακες μέσα στις εγκαταστάσεις, φίδι που συναντάται συχνά στο Ρούμπεκ όπως και η κόκκινη κόμπρα.

Η περίοδος της ξηρασίας όμως έχει και ένα καλό. Στεγνώνει τους νερόλακκος και αφήνει τα φορτηγά με τα φρούτα να περάσουν από το Κονκό και την Ουγκάντα. Δυστυχώς όμως τα σύννεφα που έφυγαν δεν έφεραν τα φορτηγά μιας οι συγκρούσεις με τον LRA αλλά και βορειότερα στη Πολιτεία των Λιμνών, οι άναρχες ομάδες πολεμιστών, έχουν σπείρει το τρόμο στα περάματα. Τώρα πια περιμένω τον Φλεβάρη τότε που τα τεράστια Mango Trees με μέγεθος Βελανιδιάς και σκιά που κοντράρεται στη ευθεία με τον Πλάτανο δίνουν καρπό.

Σύννεφα Αγάπης και Πάθους: Τα σύννεφα αυτά είναι τόσο σπάνια όσο και τα σύννεφα την περίοδο της ξηρασίας. Είναι αλήθεια όμως από την άλλη οτι η δουλειά στο πεδίο και ιδιαίτερα στην Αφρική προσφέρεται για ρομαντικές ιστορίες μεταξύ humanitarian workers. Συχνά λέω οτι οι ιστορίες πάθους ή και αγάπης είναι σαν τα σύννεφα του Φεβρουαρίου στην υποσαχάρια Αφρική. Έρχονται από το πουθενά, απολαμβάνεις τη σκιά τους για λίγο και μετά φεύγουν τόσο απρόσμενα όσο ήρθαν. Το ερώτημα είναι αν μπορείς απλά να ακολουθήσεις το σύννεφο και να το αφήσεις να σε πάει κάπου αλλού. Το σίγουρο είναι οτι το Ρούμπεκ όντας στο κέντρο του Νότιου Σουδάν αποτελεί ενδιάμεσο σταθμο όπου τα σύννεφα σταματούν να ξαποστάσουν.

Σύννεφα Ανθρώπων: Το πιο μαγικό όμως είναι οι άνθρωποι που γνωρίζεις στο bar του Afex δίπλα στο αεροδρόμιο με το χωμάτινο αεροδιάδρομο. Πρώτα ήταν η Άνια, η Κάρολ, ο Κορνίλιος, ο Τζέιμς μετά ήρθαν η Λαύρεν, ο Μπέν, η Έλλι, ο Στέφεν. Μια διαρκής ανακύκλωση προσώπων πού όσο ζωντανή από είναι άλλο τόσο στενάχωρη είναι για αυτούς που μένουν πίσω. Η κοινωνική ζωή στο Ρούμπεκ είναι μια διαρκής προσαρμογή στα νέα πρόσωπα. Είναι σαν ένα σύννεφο που αλλάζει σχήμα όπως φυσάει ο αέρας. Τη περίοδο αυτή φαίνεται ότι άλλος ένας κύκλος κλείνει και οι επόμενες βδομάδες αν οχι μήνες αναμένονται δύσκολοι αν όχι μοναχικοί.

 Anyway, σας αφήνω και καλά σύννεφα…

Μέσα στο μήνα είναι πιθανό να ξεκινήσω να εκπομπή από το Νότιο Σουδάν σε ένα ιντερνετικό ραδιόφωνο φίλων με βάση την Αθήνα. Αν όλα πάνε καλά θα τα λέμε μάλλον τις Κυριακές, τότε που γυρνάει ο δορυφόρος στις 6 μοίρες βόρεια του ισημερινού.

Σας αγαπάω..