Panagiotis
gcpetrop79
martsolka
Filed under: South Sudan
Το AFEX (Αfrican Expenditions) αποτελούσε ανέκαθεν σημείο συνάντησης για τους ταξιδιώτες του Ρούμπεκ. Ο ψηλός μαντρότοιχος με τα συρματοπλέγματα που χωρίζει το AFEX με τα γραφεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (WFP) δίνει την εντύπωση δυο ερμητικά απομονωμένων συμπλεγμάτων. Ο φράχτης όμως έχει μια αδυναμία στην ανατολική του μεριά. Μια μικρή πόρτα ασφαλείας που ενώνει το το ένα με το μπαρ του άλλου. Το τελευταίο αποτελούσε πάντα έναν λόγο για τους περαστικούς επισκέπτες του WFP να το σκαν τα απογεύματα για μια παγωμένη αφρικανική μπίρα (bell, nile ect.). Εκεί γνώρισα τον Πόλ. Η μικρή μου εμπειρία ταξιδεύοντας στη Μέση Ανατολή και μια βαριά προφορά στα Αγγλικά του μου έδιναν την εντύπωση αν όχι τη βεβαιότητα ότι ήταν από το Λίβανο, την Ιορδανία ή κάπου εκεί κοντά. Ήμουν απλά λάθος, ο Πόλ ήταν από το Βέλγιο. Μετά τις πρώτες συστάσεις και σε ανύποπτο χρόνο άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Ο Πολ Ντε Μπαρκ ήταν Βυζαντινολόγος και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε σταλεί από το Βελγικό Υπουργείο Πολιτισμού να εργαστεί δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη. Με χαρακτηριστική άνεση άρχισε να μιμείται στα γαλλικά τη Μελίνα, που πάντα ήταν στο γραφείο με μια ώρα καθυστέρηση και πάντα φορώντας οτι τελευταίο από τη γαλλική μόδα όπως μας διηγήθηκε. Το πως ο Πολ βρέθηκε στο Σουδάν είναι μεγάλη “ιστορία”, οι ιστορίες του όμως από την εποχή του πολέμου στη περιοχή του Wau 3-4 ώρες βορειοδυτικά του Ρούμπεκ ήταν θα έλεγα συγκλονιστικές.
Γνωστό πλέον σε όλους το AFEX, απέναντι από το αεροδρόμιο του Ρούμπεκ αποτελεί την εύκολη και ίσως και την πιο οικονομική επιλογή για μια παγωμένη αφρικανικής προέλευσης μπίρα (επανάληψη με σημασία). Εκεί γνώρισα τον Πέτρο. Ελληνοιταλός στην καταγωγή, μεγαλωμένος στην Νέα Υορκη, βρισκόταν για ένα meeting στο Ρούμπεκ με την αμερικανική ΜΚΟ, Mercy Corps. Με τα σπαστά του ελληνικά, ο μεγαλωμένος στο εξωτερικό Πέτρος με εντυπωσίασε με το πάθος του για την Ελλάδα. Στη πορεία της συζήτησης ανακαλύψαμε κοινούς γνωστούς μιας και ο Πέτρος είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της σχολής Πολιτικών Επιστημών στην Αθήνα από όπου πήρα το προπτυχιακό μου δίπλωμα. Ενδιαφέρον ίσως και δαιμονιακά περίεργο. Ο Πέτρος έφυγε, δεν τον ξαναείδα.
Στο ίδιο αυτό μπαρ ένα Σάββατο βράδυ σκότωνα την ώρα μου σερφάροντας στο ιντερνετ. Συμπτωματικά δεν είχα λεφτά και έτσι γρήγορα βαρέθηκα την άδεια μπάρα κάτω από τη σκεπή από μπαμπού. Κάπου εκεί η προφορά ενός τύπου μου τράβηξε την προσοχή. Μπορεί η μητρική μου γλώσσα να μην είναι τα Αγγλικά όμως μετά από χρόνια- on&off- σπουδάζοντας στο εξωτερικό έχω χάσει τη “ρώσικη” προφορά μου. Θα έλεγα όμως οτι το 80-90% των Ελλήνων κρατούν κατά πολύ τη βαριά προφορά τους- με νιώθετε πιστεύω. Έτσι γνώρισα τον Τάσο. Ιδιοκτήτης των αεροπλάνων που έχουν αναλάβει να πετούν για το Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων. Χρόνια στην Αμερική ο Τάσος, βρέθηκε να πετάει τα αεροπλάνα του WFP την περίοδο του μαχών, εκκενώνονταν το Νότιο Σουδάν από το διεθνές προσωπικό. Μετά χρόνια έγινε από πιλότος, ιδιοκτήτης των αεροπλάνων που πέταγε. Διαστροφή.Με κέρασε για μπίρα που τελικά πλήρωσα (βίβα στο κεφάλαιο) και έφυγε. Δεν τον ξαναείδα
Στο επόμενο κείμενο θα σας γράψω λίγα πράγματα για την ιστορία του Έντουαρτ Μοίνι. Αφορμή, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία με τα 9 του αδέρφια, 30 χρόνια μετά έχουν μείνει στη ζωή τα 5…
Σας φιλώ και περαστικη να ναι η μοναχική λούμπα του Ρούμπεκ- λέμε τώρα.
