Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

Η αλήθεια είναι ότι έχω αρχίσει και γίνομαι γραφικός. Ένας μυστήριος τίτλος που δεν λέει πολλά, ιστορίες που κόβονται στη μέση, σκαμπανεβάσματα στη ποιότητα των κειμένων…Οκει το παραδέχομαι, ανήκω στη σχολή σκέψης Αντώνη Πανούτσου (συλλογιστικό ρεύμα νεοελλήνων ποδοσφαιρόφιλων). Με υπέρτιτλο “Με το φτωχό μου το μυαλό” ο εν λόγω “γραφίστας”θα μιλήσει για την μαγική ντρίπλα του Χούλιο Ντε Μιγκέλ το 1973 στον τελικό Κυπέλλου Παραγουάης και θα καταφέρει μέσα σε 3 γραμμές να το συνδυάσει με το πούρο Αβάνας από φύλλα κόκας που κάπνιζε ο Ντικ Κάλεστερ στο Σπαγκέτι Γουέστερν, ο “Κακοτράχιλος Αετός” το 1982.

Σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, οι ιστορίες χωρίς αρχή και τέλος, ασυνέχεια στα γραφόμενα. Στη κατάσταση που βρίσκομαι δεν μπορώ να προσφέρω κάτι καλύτερο.Απολογούμαι.

Πιστεύετε ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα – κυρίως η μιντιακή αστυνομία σκέψης- θα αλλάξει ποτέ προς το καλύτερο; Έχετε την ψευδαίσθηση ότι η απειλή κατά της ζωής- στην χώρα του παράλογου- θα αντιστρέψει τις ροές; Και εξηγούμε… Το τελευταίο μήνα το Σουδάν διέρχεται μια βαθιά πολιτική κρίση- με μελλοντολογικές προεκτάσεις- εξαιτίας της απόφασης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να προσάψει κατηγορίες εναντίον του προέδρου Μπασίρ σχετικά με την γενοκτονία στο Νταρφούρ. Αποτέλεσμα αυτού- και χωρίς να μπαίνω στις λεπτομέρειες- ήταν τουλάχιστον 10 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ανάμεσα τους MSF, OXFAM, CARE, MERCY CORPS, ACF etc.) να εκδιωχθούν από το Νταρφούρ εν μια νυκτί. Το μεγαλύτερο θέατρο ανθρωπιστικών επιχειρήσεων κόπηκε στα 2 και πάνω από το 50% των ιατρικών προγραμμάτων διεκόπη αφήνοντας αβοήθητους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων. Η είδηση αυτή έπαιξε πρώτη σε όλα τα μεγάλα ειδησιογραφικά δίκτυα- το δορυφορικό πιάτο δίνει εικόνα και στο πιο μακρινό χωριό- για πολλές μέρες λόγω των αλυσιδωτών επιπλοκών. Πολλοί φίλοι από το εξωτερικό- και πολύ πριν την απαγωγή των 3 εργαζομένων 200χλμ δυτικά του Ελ Φάσερ στο Νταρφούρ- άρχισαν να στέλνουν email ρωτώντας αν είμαι καλά και αν οι πολλοί σοβαρές αυτές εξελίξεις επηρέασαν το Νότιο Σουδαν.

 Όπως ήδη αντιλαμβάνεστε, κανένας από εσάς δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του στη παραπάνω κατηγορία. Κανείς από τους παραπάνω δεν μιλάει Ελληνικά. Προσπαθώντας να ανιχνεύσω αν η είδηση- θα έλεγα ότι είναι κάτι παραπάνω από είδηση αλλά ίσως θεωρηθώ μεροληπτικός λόγω εγγύτητας στα γεγονότα- έπαιξε στην Ελλάδα θα έλεγα ότι δεν κατάφερα και πολλά. Η ιστορία λέει ότι σε κάνα 2 μήνες και αφού η είδηση έχει αλλάξει πρόσωπο κάποιες Ελληνικές εφημερίδες, με βαριά καθυστέρηση θα αναμασήσουν το “νοικιασμένο”άρθρο από τoν Guardian, την Le Monde κ.α.

Και έτσι λοιπόν επανερχόμαστε στο ερώτημα αν η παραπάνω ιστορία είναι μια ακόμα απόδειξη οτι το ένοπλο αντάρτικο πόλεων ποτέ δεν πέτυχε τους στόχους του. Για μια αποστροφή πολιτικής κρίσης, σε άρθρο που έγραψα το 2006 για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στο περιοδικό “Ιστορικά Θέματα” κατηγορήθηκα ως συντηρητικός. Νομίζω οτι μια σε βάθος χρόνου ανάλυση της μιντιακής παρακμής θα με δικαιώσει. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε τη συνειρμική μου σκέψη. Αν όχι διαβάστε ξανά και ξανά τις παραπάνω γραμμές. Μη με θεωρήσετε προκλητικό, απλά πιστεύω οτι η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα είναι είδος προς εξαφάνιση. Και ακόμα και αυτοί που πιστεύουν ότι ακόμα σκέφτονται, συχνά ανακλώνονται, κατά την προσωπική μου άποψη και παρότι ακούγομαι κριτής των πάντων, στον μικρόκοσμο δράσης-αντίδρασης 10 οικοδομικών τετραγώνων.

Σας φιλώ και να ξέρετε οτι μου λείπετε.