Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

Πάνε πάνω από 12 χρόνια…ίσως κάτι μήνες λιγότερο. Ήταν η μέρα που έτρεξα όλο αγωνία να δω εκείνα τα ατελείωτα χαρτιά του πιξελωτού εκτυπωτή με τις μικρές στρογγυλές τρύπες στα πλάγια. Λίγο αργότερα δάκρυζα στην αγκαλιά του ανέμελου Μήτσου. Ένας χρόνος προσπαθειών για να ανεβάσω τον βαθμό της “έκθεσης ιδεών”όσο το πήδημα του αφρικανικού ελέφαντα. Ήταν μάλλον η συνωμοσία των μετρίων αν όχι μια δαιμονισμένη σύμπτωση, μια παρεξήγηση του θέλω και του μπορώ. Τέλος πάντων, οι εβδομάδες πέρασαν και με το πολυπόθητο πάσο στα χέρια αισθάνθηκα και εγώ φοιτητής σαν όλους τους άλλους. ‘Eνα σύντομο (για μια Ελένη και τελικά και ένα πουκάμισο αδειανό) πέρασμα από την ΠΚΣ όπως αρμόζει και κάθε αμετανόητο (εν τέλει) κενροαριστερό και χωρίς να το πολυκαταλάβω είχε περάσει το πρώτο 6μηνο. Μου έλεγαν καλώς ήρθες στη σχολή της ανεργίας, βλέπεις τότε όπως και τώρα ήταν στη μόδα τα οικονομικά της τσιχλόφουσκας, η σαπίλα του μάρκετινγκ, η παραγωγή φοιτητών της κονσέρβας.

Ένα πρωί, ίσως αρχές Μαρτίου, σπασμένα καλοριφέρ, ένας μαυροπίνακας άλλων δεκαετιών στο ψυχρό και μάλλον καταθλιπτικό αμφιθέατρο της σχολής Πολιτικών Επιστημών. …παρά τη μεταλυκειακή τεστοστερόνη, τις πρώτες συναυλίες στα Εξάρχεια και την ψευδοαλητεία του “δίχρονου” η μέσοαστική μου καταγωγή γεννούσε αμφιβολίες για το μεθαύριο….εκείνη λοιπόν το πρωινό θυμάμαι τη φωνή ενός από τους λίγους δασκάλους που έχω γνωρίσει στη ζώή μου να λέει “Μη τους ακούτε, άνεργος μένει αυτός που δεν προσπαθεί”.

Τα χρόνια πέρασαν και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. ΄Αλλοι σε τράπεζες, άλλοι σε διαφημιστικές εταιρίες, λίγο το γκλαμ του PR και οι λίγοι πιστοί που ξέφυγαν. Παρεξηγημένη επιστήμη. Δε φταίει η ίδια. Φταίει το εδώ. Η μετατροπή του πανεπιστημίου σε προθάλαμο εκολαπτόμενων νεόπλουτων. Ελίτ μηχανικών και οικονομικάριων που στα μάτια τους η McKinsey γυρνάει σαν τριπλό άξελ με κεράσια στα αμαρτωλά φρουτακια.

Και τελικά τι απέγινε η πολιτική φιλοσοφία, οι ατελείωτες ώρες παγκόσμιας ιστορίας, τα μαθήματα πυρηνικής στρατηγικής; Κάποιοι εξαργύρωσαν γνωριμίες και κάπου βολεύτηκαν…μάλλον δε θυμούνται ούτε τη μυρωδιά της γνώσης, άλλοι βαρέθηκαν, άλλαξαν γνώμη, κατάλαβαν οτι η ζαριά που έκατσε στα 18 τους δε τους ταίριαζε και πήραν άλλα μονοπάτια. Πολλοί όμως ήθελαν. Είχαν βαθιά γνώση, πραγματικοί επιστήμονες που μπορούσαν να σταθούν στη δημόσια συζήτηση πολύ καλύτερα από τις σύγχρονες στρατιές άχρωμων διδακτορικών που παράγει αυτή η χώρα…άλλοθι του τεμπέλη νεοέλληνα φοιτητή και ένος σάπιου συστήματος που καταδικάζει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σε οδηγεί στην υπερεκπαίδευση.

12 χρόνια μετά τα σκέφτομαι και στεναχωριέμαι αν όχι οργίζομαι…για άλλους ήταν το οικονομικό, ή άλλες υποχρεώσεις που σε καθηλώνουν, ήταν όμως και εκεινοι που θα μπορούσαν. Αυτή η χώρα όμως σε καταδικάζει. Η νεοκουλτούρα της αποχαύνωσης έχει σταματήσει τους ανθρώπους από την παραγωγή σκέψης. Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε η νέα Αμερική και η Βρυξέλλες το νέο σύνορο σκέψης και ένα άλλο “δημόσιο”. Λουι Βιτόν και φοντί με τα καλύτερα τυρία γιατί ο Έλληνας πάντα πρέπει να περνάει καλά.

Στα χρόνια αυτά ταξίδεψα πολύ…Από το Μπελίζ στη Σρι Λάνκα και από το Ιράκ στο Σουδάν. Ελάχιστοι ξέρουν πραγματικά τι κάνω όχι γιατί ασχολούμαι με υπερβατικές και δυσνόητες έννοιες, είναι εκείνα τα βαρίδια της νεκουλτούρας. Δεν έχει πια σημασία πως το βλέπουν οι άλλοι. Από τον LRA του 2004 και τα ταξίδια στο Γκούλου της Βόρειας Ουγκάντας που μόλις άρχιζε να καθαρίζει από τους αντάρτες, στις εκλογές στη Γεωργία ή στα γραφεία της Παγκόσμιας Τράπεζας με πουκάμισο και γραβάτα για να ιντριγκάρω τους από δω και να εξιτάρω τους από κει

Ένας συναρπαστικός κόσμος, άδειος από Έλληνες. Προσωπικές θυσίες, μοναξιά, AK-47, βια πολύ ψυχολογική και σωματική αλλά και μαγικές στιγμές, καλτσουρ γκλαμ, συναντήσεις με κυβερνήσεις, διεφθαρμένους υπουργούς σε μυστήριες γωνιές του πλανήτη. Τι και αν όλοι αυτοί ήταν εκεί. Τι και αν δεν ήμασταν έτσι. Έστω λίγο διαφορετικοί.

* Αφορμή του άρθρου ήταν ένας αγώνας βόλεϊ στο Μπαγκλαντές με τους παντός καιρού Ιταλούς, αρκετούς Γάλλους και λίγους Ισπανούς. Δυστυχώς αν ακόμα προέρχεσαι από τη νότια μπανανία της Ευρώπης σε επεξεργάζονται σαν πολιτισ(μ)τικό δείγμα υπο εξαφάνιση…