Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

It’s been a while since I wrote here.  In the last few months, I’ve moved with my organization, Action Against Hunger (ACF) to Pakistan.  I’ve been asked to write a few blog entries for the Financial Times seasonal appeal for Action Against Hunger (www.ftagainsthunger.org).  Below is the last entry, before editing (which the newspaper will do) which I felt pretty much summed up a lot of things that have been on my mind recently and wanted to share personally before the FT editing filter.  I hope you enjoy it.  Happy new year and may 2011 be a little bit less fucked up than 2010 was.

Action Against Hunger is an organization whose sole focus is eliminating hunger by treating malnutrition where it finds it, and preventing hunger where it can.  It’s a tall order and in order to do this it takes time, energy and commitment.  It is not a myopic or impossible vision and it does not exist in a vacuum.  Hunger is not just lack of food, it is everything.  Hunger is war, Hunger is climate change, Hunger is helplessness, and disability, and the wrong color and sometimes the wrong gender or mental state.  Its root causes are legion; its force awesome.  Therefore, to say that only a nutritional treatment center will solve hunger is not a complete statement, but coupled with the humanitarian ideal of helping those in need, it is then placed in better context.  And if it is backed up by recovery and development interventions related to climate shock reduction, capacity building of the government health systems and risk reduction of communities, using thoughtful working methodologies which embrace and approach those who are unable or not allowed to meet you half-way, then, you eliminate Hunger.

This is how we work.  This is how we should work.  This is what we believe and what we promote to our partners, our donors and our supporters.  To you out there, and to our colleagues who we meet every month, every year, in every mission.  And who are increasingly being hurt, kidnapped, mistreated and whose name and profession are taken advantage of and co-opted in the name of politics or a bottom line, while attempting to live up our ethos and ideals.

Action Against Hunger is not the only organization working to combat hunger and malnutrition in the world.  Some argue that front-line, emergency interventions do not have enough ‘impact’ in the bigger picture.  I am not sure what the ‘bigger picture’ is, in the same way that political scientists cannot agree on where negative peace ends and positive peace starts. 

Aid workers are plagued by frequent existential and ethical questions.  Am I in the right place?  Am I doing the right thing?  Should I be doing it with another organization or in a different context?  Why don’t the people I help welcome me more warmly?  What does my family think about me?  There’s no permanent answer to these questions.  Only recurring salves in the form of a saved child, a safe family with food in their home, or a community no longer at the mercy of water-borne disease or the predations of drought, disease and weak health systems.  They are fleeting and short-lived as we move through our work.  But at least for me, they serve as a consistent reminder: I am in the right place.  I am doing the right thing.

Πρώτα ήρθαν τα κόμματα, ο κόσμος τα αγάπησε, ταυτίστηκε, παθιάστηκε, τα έκανε κομμάτι της ζωής του.Ήταν εξάλλου κάτι καινούργιο και αγνό. Μετά ήρθαν οι νεολαίες, άλλοτε μηχανές στρατολόγησης και άλλοτε διέξοδος έκφρασης. Αυτές μεγάλωσαν θέριεψαν, ανέπτυξαν μηχανισμούς και ιεραρχία πολλές φορές ξεφεύγοντας ακόμα και από την πειθαρχία της γραμμής. Με τα χρόνια όμως μαράθηκαν, ξέφτισαν και ξεθώριασαν. Κόμματα και νεολαίες. Βλέπεις οι δεύτερες δεν μπόρεσαν να απαλλαγούν ποτέ από τις παθογένειες που έτρεφε ο ομφάλιος. Μετά ήρθε το κενό. Όχι για πολύ. Είναι άλλωστε αυτή η μαγική αοριστία του αντιεξουσιαμού. Εξωσυστημικοί και από τις δυο πλευρές του φάσματος. Στη μέση τα απομεινάρια του κομματισμού και τα φυτώρια να παλεύουν. Αυτοί που δεν εκφράζονταν από όλα αυτά έμεναν απλά βουβοί ή σχεδόν.Για χρόνια ήταν αυτή η πλειοψηφία της σιωπής.

Ύστερα ήρθε η κοινωνία της πληροφορίας και όλα άρχισαν να τρέχουν πιο γρήγορα. Η επανάσταση των social media δεν άργησε. Ήρθε να καλύψει τον ελεύθερο χώρο. Ο ηλεκτρονικός ακτιβισμός χαμηλού ρίσκου ξύπνησε της βουβές μάζες. Παρότι όμως στην ακμή του, ήδη άρχισαν να διαβλέπονται κάποια σημάδια κόπωσης. Και αν τα αστικά και μη κόμματα ξεφούσκωσαν μέσα σε μερικές δεκαετίες, ο ακτιβισμός του πληκτρολογίου πριν προλάβει να απαξιωθεί και σίγουρα πριν καν απογαλακτιστεί μεταλλάχθηκε σε ήπια μορφή κοινωνικής δράσης. Η πόλη μας γέμισε χρώμα και διάθεση. Κινήσεις πολιτών για ελεύθερους δημόσιους χώρους, περιβαλλοντικές δράσεις, φιλήσυχοι και ακτιβιστές ποδηλάτες, ελεύθερες ραδιοφωνικές διαδικτυακές πλατφόρμες και τελικά εκείνη η βουβή πλειοψηφία που απεχθάνεται το σάπιο κομματισμό αλλά και τους εκπροσώπους του φόβου και της βίας βρήκε νέα μέσα έκφρασης. Πολύ γρήγορα όμως και πριν προλάβουμε καν να γνωριστούμε με αυτές τις κινηματικες δράσεις οι πιο ανήσυχες φωνές άρχισαν να αναρωτιούνται. Μπορούν τελικά αυτές οι μη ιεραρχικές και χαλαρά οργανωμένες ομάδες να αλλάξουν την πόλη και αν ναι πόσο και πώς. Οι παραδοσιακές μορφές εξουσίας και αντεξουσίας γρήγορα τους έδειξαν με το δάχτυλο. Η απο-ιδεολογικοποιημένες μάζες πολώνονται γύρω από τα εύκολα χωρίς να παίρνουν θέση για φλέγοντα.

Μήπως τελικά είναι αυτή η βελούδινη επανάσταση της νέας μεσαίας τάξης; Το σίγουρο είναι ότι πολλοί τους περιμένουν στη γωνία. Όχι γιατί η μετάλλαξη αυτή είναι προς το χειρότερο αλλά επειδή αυτή η ασάφεια του στόχου τρομάζει και η εμμονή του όλα να καταλήγουν σε ένα εύκολο διονυσιακό γλέντι. Ευχάριστη διαμαρτυρία χωρίς στοιχεία δημιουργίας; Παρεκτρέπεσαι, χάνεις το προσανατολισμό, μεγαλώνεις πέρα από τα όριά σου, ένας αρκεί για να χάσεις τους πολλούς. Όμως και αν ακόμα οι δράσεις αυτές δεν ακουμπάνε τα δύσκολα μπορούν να προσφέρουν πολλά. Αλλάζουν την κουλτούρα της πόλης κόντρα στις καρικατούρες των θυμωμένων. Και η ταχύτητά τους δημιουργεί δυναμική. Αν αυτά (τα κινήματα) μετεξελιχθούν σε βάθος χρόνου σε κάτι άλλο είναι νωρίς ακόμα να το πούμε. Το σίγουρο είναι οτι οι αλλαγές θα έρχονται πια πολύ πιο γρήγορα από ότι παλιά. Είμαστε έτοιμοι όμως να μιλήσουμε και για τα σύνθετα και πόσοι έχουν διάθεση να παλέψουν για αυτά; Μπορούμε να προστατεύσουμε τη  νέα κοινωνία των πολιτών χωρίς να τη στοιχειώσουμε πρόωρα όπως τον εθελοντισμό.