Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

Σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, η εκτελεστική εξουσία δεν πρέπει να θεσπίζει νόμους (το οποίο είναι ρόλος της νομοθετικής εξουσίας) ούτε να τους ερμηνεύει (το οποίο είναι ρόλος της δικαστικής εξουσίας)……. Στην Ελλάδα του σήμερα αυτό θυμίζει κάτι από τα εκπληκτικά επιθετικά φορ της αλάνας, τότε που πιτσιρίκια παίζαμε μπάλα στα τελευταία χωράφια της Αθήνας και λατρεύαμε το λεγόμενο “τσαντίράκι”. Τότε που περιμέναμε τη βαθιά μπαλιά του αμυντικού μιας και οφ σαιτ δεν παίζαμε τα χρόνια εκείνα και η κλοπή γινόταν ανεχτή από όλους αφού ήταν μια σου και μια μου. Τελικά τα σπασμένα τα πληρώνει η “κοινωνία” αλλά όχι εξολοκλήρου. Θα έλεγα μόνο λίγοι ή για να είμαι δίκαιος και πολιτικά ορθός μόνο οι πραγματικά αδύναμοι και οι νομοταγείς που καταλήγουν να ζουν τη βραδινή πλάνη της δίκαιης πολιτείας.

Οι υπόλοιποι; Ε οι υπόλοιποι κοντά στο πρότυπο του καραγκιόζη ως κυρίαρχη φιγούρα στο θέατρο σκιών, δουλεύουνε αλλήλους. Στη χώρα αυτή, του όλα και του τίποτα, άπαντες έχουνε άποψη για όλα και φυσικά για το ΔΝΤ. Κάτι ακούσανε, κάποιος τους είπε, διάβασαν λέει ένα άρθρο για την Αργεντινή του Μαραντόνα αλλά μάλλον θυμούνται περισσότερο την εκπληκτική ασίστ στον Κλαούντιο Κανίτζια στο Μουντιάλ του 1994 παρά τις άδειες επαναστατημένες λατινικές κατσαρόλες του 2000 φεύγα.

Δε νομίζω οτι το ΔΝΤ δεν έχει φάκελο στην αστυνομία σκέψης και ηθικής. Από το αναμορφωτήριο όμως άλλοι βγαίνουν καλύτεροι και άλλοι χειρότεροι και αυτό μάλλον μόνο η ιστορία θα το κρίνει. Δουλεύοντας για ένα από τους “δόλιους” μηχανισμούς του Μπρέτον Γουντς και δίνοντας κάθε μέρα τις ιδεολογικές μου μάχες στους πολύ δύσκολους καιρούς- για να είσαι Έλληνας και να ασκείς κοινωνική ρητορική στον μεγαλύτερο αναπτυξιακό οργανισμό του κόσμου με προϋπολογισμό 59 δισ.δολ το χρόνο-  νομίζω οτι δικαιούμαι τουλάχιστον μιας άποψης μακριά από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες του νεοΕλληνα ψευτοαριστερού, κρυφοφασίστα και πάνω απ όλα αριβίστα που με περισσή υποκρισία σηκώνει σηκώνει πανό με το No Pasaran της Dolores Ibárruri Gómez.

Το τι θα λέει τώρα ο κάθε ψευτοεπαναστατιμένος φίλος, κολλητός ή συγγενής διόλου με ενδιαφέρει. Το πολιτικό σύστημα του κομματισμού χρεοκόπησε αλλά το ίδιο και η κοινωνία. Από τους ρεμπεσκέδες της Ναβαρίνου, τους “Che και βάρα” του Περισσού, μέχρι την πλουτοκρατία στα καμένα της Ανατολικής Αττικής…καλό ξημέρωμα μπάσταρδε.

Click on here

When aid works, nothing works like it. Babies innoculated. Children educated. Disease eradicated. Fields harvested. Entrepreneurs backed. Trade up. Aid down. When aid works, it’s on target, good value, transparent & sustainable.

It’s smart aid.                                                    photo by L.

Έξι ώρα το πρωί, η σεξουαλική της αλητεία μου έχει ευνουχίσει τον εγωισμό. Παιχνίδια του μυαλού, προσπαθώ να δαμάσω τις σκέψεις μου, φτηνές δικαιολογίες και ένας πονοκέφαλος από το χτεσινό βράδυ. Έξι ώρα το πρωί, ο ήλιος μπαίνει από παντού, το στομάχι μου τρυπάει ένα αίσθημα αποτυχίας. Πόσο θα κρατήσει ένα τσιγάρο ή κάτι άλλο. Φτηνό πορνό και άλλες αμαρτίες που πληρώνονται τώρα. Έξι ώρα το πρωί, παιχνίδια της σκέψης. Μπλοκαρισμένες ορμόνες, ο βασιλείας είναι γυμνός. Φαντασιώσεις του τώρα και του μετά με παρασέρνουν. Κρατάνε λίγο. Μπερδεύω τα λόγια μου, έχω στερέψει από ιδέες. Έξι ώρα το πρωί εκείνη κοιμάται ανέμελα δίπλα μου, προσπαθώ να νιώσω το κορμί της. Δεν καταλαβαίνω, τόσο κοντά και τόσο μακριά. Μυρίζω τα μαλλιά της, το δέρμα της. Σκέψεις που με τυρανανε. Φοβάμαι οτι δε θα τα καταφέρω, παιχνίδια του μυαλού.Ίσως να φταίει το συναίσθημα, είναι καιρός που ένιωσα έτσι, φτηνές δικαιολογίες έξι ώρα το πρωί. Ξυπνάει, με κοιτάει και το νιώθω, την θέλω πολύ, σάρκα και καρδιά. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και λίγο από εκείνη. Σκέφτομαι γιατί και δεν καταλαβαίνω. Έξι και πέντε, ώρα να φεύγω. Ελπίζω να τη δώ ξανά.  (Μέρος Α’).

Είναι επιλογή, είναι στάση ζωής, άλλοτε σε φθείρει και άλλοτε σε δικαιώνει. Να μάχεσαι είναι επιλογή. Πολιτική στάση. Είναι απόφαση που ξεπερνάει το είναι και το εγώ. Τα όρια της ατομικής κοινωνικής ευθύνης σε φορτίζουν. Αισθάνεσαι τη δίψα. Σε βλέπουν σαν αιρετικό και άλλοτε σα παρία. Τους ενοχλεί η διαφορετικότητά σου. Τους θυμίζει ίσως τι θα θελαν να είναι. Η κριτική σου σκέψη τους φοβίζει. Η δύναμη του λόγου και της πέννας. Να μάχεσαι όσο έχεις δυνάμεις.. Πεφωτισμένος διανοούμενος ή μαχητής του δρόμου. Δεν έχει σημασία. Μην παραδίδεσαι στο εύκολο. Αλήθειες που τους τσακίζουν αλλά ρίχνουν το βάρος πάνω σου. Τους λείπει η δύναμη για αυτοκριτική. Στοχοποιήσε. Ερωτήσεις που πονάνε. Ναι είναι εκεί που οι απαντήσεις χρεώνονται στην ηθική σου. Δεν έχεις οργή, έχει περάσει καιρό τώρα. Σκέφτεσαι αλλιώς αλλά δεν θέλουν. Ιστορίες από την κρύπτη, δε κυνηγάω ανεμόμυλους. Δεν ανήκω σε κανέναν, ούτε στον εαυτό μου, ανήκω σε όλους.

Κάθε φορά που μιλάω με τον ‘Εντουαρντ Μοίνι μου δημιουργείται ένα αίσθημα γαλήνης. Γερό παιδί, από αυτή τη πάστα που συναντά κανείς στις Νειλωτικές περιοχές του Νότιου Σουδάν. Περάσαμε ένα χρόνο μαζί δουλεύοντας μέρα νύχτα. Μου δίδαξε την ευτυχία. Στους 13 μήνες που μείναμε μαζί δώσαμε μάχες στην καθημερινότητα της τρέλας, τον είδα να παντρεύεται την Έστα και να γίνεται πατέρας. Το τελευταίο δε το έζησα. Είχανε εγκαταλείψει τις στέπες του Ρούμπεκ για ένα καλύτερο νοσοκομείο στην Ουγκάντα. Οι μήνες πέρασαν αλλά οΈντουαρτ κράτησε την υπόσχεσή του. Μου έστειλε φωτογραφίες της μικρής Αθηνάς. Ναι στην καρδιά της υποσαχάριας Αφρικής στο όνομα της φιλίας μας έδωσε στην κόρη του το όνομα Athina θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Στο αφιλόξενο περιβάλλον του Νότιου Σουδάν η μικρή μου φίλη μεγαλώνει μαζί με δυο υπέροχους γονείς, παράδειγμα ευτυχίας. Κάθε φορά που μιλάει για αυτήν ο Έντυ λάμπει… Τις προάλλες έκαιγε από τον πυρετό, είχε ελονοσία, είναι μόνο 10 μηνών. Είναι όμως πολεμιστής και τα κατάφερε. Ο Έντουαρτ ήτανε σίγουρος. Το ήξερε γιατί μετράει την ευτυχία αλλιώς.

Ήταν εκεί μετά το μεγάλο πόλεμο, ο παππούς γύριζε το μεταλλικό κουμπί και η βελόνα γρατζούναγε
τα βραχέα. Ξύλινα κουτιά με δερμάτινες καφέ θήκες και μια περιστροφική κεραία για να σπάει τα σύννεφα του ουρανού. Κολλημένοι στο  ράδιο της εποχής, μπαταρίες πλακέ των 4,5 V ή εκείνα τα αμερικάνικα τρανζίστορ με τη μανιβέλα στο πλάι. Τα χρόνια πέρασαν ήρθε η χούντα και τα σκοτεινά
χρόνια της δικτατορίας. Η “Φωνή της Ελλάδας” που μεταδίδονταν καθημερινά από 21.40΄ ως 22.40΄ από την Deutsche Welle και η αντίσταση
συνεχίζονταν στους δρόμους. Τα πράγματα άλλαξαν, τα χρόνια πέρασαν και
από τον  Elvis, τους Troggs και τον Χατζηδάκη μπήκαμε στους
πειραματισμούς των 80ς. Νιου Γέιβ, Πάνκ στα χρόνια του σοσιαλισμού και
έτσι γεννήθηκε η πειρατική ραδιοφωνία. Μουσική ελευθερία χωρίς
πνευματικά δικαιώματα, ψευδώνυμα και ένα συνεχές κυνήγι για τους
ραδιοερασιτέχνες τις εποχής. Μετά ήρθαν τα 90ς .Όχι πολλά πράγματα
όπως τα θυμάμαι. Κάτι το MTV, τα πρώτα βήματα του ίντερνετ,  βρετανική
ποπ από το Μάντσεστερ, αρκετή τέκνο και λίγο από trainspotting. Μάλλον
πέρασαν βιαστικά και αδιάφορα για το ραδιόφωνο. Μέχρι τα μέσα των 00ς
τα πράγματα δεν άλλαξαν πολύ. Κάτι ο πόλεμος στο Ιρακ, η δεύτερη
ιντιφάντα στη Παλαιστίνη και η δύναμη της εικόνας είχε κάνει τη
τηλεόραση πανίσχυρη. Το ραδιόφωνο είχε πια γίνει παρέα μόνο στο
αυτοκίνητο, στις δημόσιες υπηρεσίες και στο κοτόπουλο που τρώγαμε τις
Κυριακές στη μάνα μου. Εκεί κάπου όμως γεννήθηκαν τα νέα ραδιοκύματα,
δίκτυα οπτικών ινών, καλώδια που χρησιμοποιούν τις σήραγγες των
υπονόμων και ένας ασύρματος κόσμος που συνδέει το εδώ με το εκεί.
Πληροφόρηση, υπερ πληροφόρηση, αντιπληροφόρηση, εναλλακτική
πληροφόρηση στο κόσμο της μπλογόσφαιρας. Συμμετοχική δημοκρατία και
οχλοκρατία παρέα. Κάπου εκεί μέσα χώρεσε και το ιντερνετικό ραδιόφωνο.
Μπορεί οι εραστές ραδιοπειρατές του τότε να χαμογελούνε τρυφερά αλλά
οι εποχές άλλαξαν. Από τα μελοποιημένα ποιήματα του Καββαδία και τον
Μικρούτσικο στις πεπερασμένες πηγές μουσικής. Ερασιτέχνες, χομπίστες,
παρέες που ενώθηκαν και έτσι γεννήθηκε και ο GiafkaNet. Μακριά από τις
μεγάλες κεραίες, το κασετόφωνο του μπαμπά και τους πομπούς των μερικών
watt αλλά με τα ίδια προβλήματα, ένα χαλασμένο μικρόφωνο, ένα κομμένο
καλώδιο και ένα μείκτη να κολλάει.  Τόσο ίδιοι μα τόσο διαφορετικοί,
ραδιοφωνικοί παραγωγοί και ένας παλιός server κάπου στην Αθήνα να
παίζει σαν το γραμμόφωνο του παππού. Ακούραστα 24ώρες, 7 μέρες, 365 το
χρόνο….τα λέμε στον  http://giafka-net.blogspot.com/