Ordinary Stories of (Un)Ordinary Lives

Πάνε πάνω από 12 χρόνια…ίσως κάτι μήνες λιγότερο. Ήταν η μέρα που έτρεξα όλο αγωνία να δω εκείνα τα ατελείωτα χαρτιά του πιξελωτού εκτυπωτή με τις μικρές στρογγυλές τρύπες στα πλάγια. Λίγο αργότερα δάκρυζα στην αγκαλιά του ανέμελου Μήτσου. Ένας χρόνος προσπαθειών για να ανεβάσω τον βαθμό της “έκθεσης ιδεών”όσο το πήδημα του αφρικανικού ελέφαντα. Ήταν μάλλον η συνωμοσία των μετρίων αν όχι μια δαιμονισμένη σύμπτωση, μια παρεξήγηση του θέλω και του μπορώ. Τέλος πάντων, οι εβδομάδες πέρασαν και με το πολυπόθητο πάσο στα χέρια αισθάνθηκα και εγώ φοιτητής σαν όλους τους άλλους. ‘Eνα σύντομο (για μια Ελένη και τελικά και ένα πουκάμισο αδειανό) πέρασμα από την ΠΚΣ όπως αρμόζει και κάθε αμετανόητο (εν τέλει) κενροαριστερό και χωρίς να το πολυκαταλάβω είχε περάσει το πρώτο 6μηνο. Μου έλεγαν καλώς ήρθες στη σχολή της ανεργίας, βλέπεις τότε όπως και τώρα ήταν στη μόδα τα οικονομικά της τσιχλόφουσκας, η σαπίλα του μάρκετινγκ, η παραγωγή φοιτητών της κονσέρβας.

Ένα πρωί, ίσως αρχές Μαρτίου, σπασμένα καλοριφέρ, ένας μαυροπίνακας άλλων δεκαετιών στο ψυχρό και μάλλον καταθλιπτικό αμφιθέατρο της σχολής Πολιτικών Επιστημών. …παρά τη μεταλυκειακή τεστοστερόνη, τις πρώτες συναυλίες στα Εξάρχεια και την ψευδοαλητεία του “δίχρονου” η μέσοαστική μου καταγωγή γεννούσε αμφιβολίες για το μεθαύριο….εκείνη λοιπόν το πρωινό θυμάμαι τη φωνή ενός από τους λίγους δασκάλους που έχω γνωρίσει στη ζώή μου να λέει “Μη τους ακούτε, άνεργος μένει αυτός που δεν προσπαθεί”.

Τα χρόνια πέρασαν και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. ΄Αλλοι σε τράπεζες, άλλοι σε διαφημιστικές εταιρίες, λίγο το γκλαμ του PR και οι λίγοι πιστοί που ξέφυγαν. Παρεξηγημένη επιστήμη. Δε φταίει η ίδια. Φταίει το εδώ. Η μετατροπή του πανεπιστημίου σε προθάλαμο εκολαπτόμενων νεόπλουτων. Ελίτ μηχανικών και οικονομικάριων που στα μάτια τους η McKinsey γυρνάει σαν τριπλό άξελ με κεράσια στα αμαρτωλά φρουτακια.

Και τελικά τι απέγινε η πολιτική φιλοσοφία, οι ατελείωτες ώρες παγκόσμιας ιστορίας, τα μαθήματα πυρηνικής στρατηγικής; Κάποιοι εξαργύρωσαν γνωριμίες και κάπου βολεύτηκαν…μάλλον δε θυμούνται ούτε τη μυρωδιά της γνώσης, άλλοι βαρέθηκαν, άλλαξαν γνώμη, κατάλαβαν οτι η ζαριά που έκατσε στα 18 τους δε τους ταίριαζε και πήραν άλλα μονοπάτια. Πολλοί όμως ήθελαν. Είχαν βαθιά γνώση, πραγματικοί επιστήμονες που μπορούσαν να σταθούν στη δημόσια συζήτηση πολύ καλύτερα από τις σύγχρονες στρατιές άχρωμων διδακτορικών που παράγει αυτή η χώρα…άλλοθι του τεμπέλη νεοέλληνα φοιτητή και ένος σάπιου συστήματος που καταδικάζει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σε οδηγεί στην υπερεκπαίδευση.

12 χρόνια μετά τα σκέφτομαι και στεναχωριέμαι αν όχι οργίζομαι…για άλλους ήταν το οικονομικό, ή άλλες υποχρεώσεις που σε καθηλώνουν, ήταν όμως και εκεινοι που θα μπορούσαν. Αυτή η χώρα όμως σε καταδικάζει. Η νεοκουλτούρα της αποχαύνωσης έχει σταματήσει τους ανθρώπους από την παραγωγή σκέψης. Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε η νέα Αμερική και η Βρυξέλλες το νέο σύνορο σκέψης και ένα άλλο “δημόσιο”. Λουι Βιτόν και φοντί με τα καλύτερα τυρία γιατί ο Έλληνας πάντα πρέπει να περνάει καλά.

Στα χρόνια αυτά ταξίδεψα πολύ…Από το Μπελίζ στη Σρι Λάνκα και από το Ιράκ στο Σουδάν. Ελάχιστοι ξέρουν πραγματικά τι κάνω όχι γιατί ασχολούμαι με υπερβατικές και δυσνόητες έννοιες, είναι εκείνα τα βαρίδια της νεκουλτούρας. Δεν έχει πια σημασία πως το βλέπουν οι άλλοι. Από τον LRA του 2004 και τα ταξίδια στο Γκούλου της Βόρειας Ουγκάντας που μόλις άρχιζε να καθαρίζει από τους αντάρτες, στις εκλογές στη Γεωργία ή στα γραφεία της Παγκόσμιας Τράπεζας με πουκάμισο και γραβάτα για να ιντριγκάρω τους από δω και να εξιτάρω τους από κει

Ένας συναρπαστικός κόσμος, άδειος από Έλληνες. Προσωπικές θυσίες, μοναξιά, AK-47, βια πολύ ψυχολογική και σωματική αλλά και μαγικές στιγμές, καλτσουρ γκλαμ, συναντήσεις με κυβερνήσεις, διεφθαρμένους υπουργούς σε μυστήριες γωνιές του πλανήτη. Τι και αν όλοι αυτοί ήταν εκεί. Τι και αν δεν ήμασταν έτσι. Έστω λίγο διαφορετικοί.

* Αφορμή του άρθρου ήταν ένας αγώνας βόλεϊ στο Μπαγκλαντές με τους παντός καιρού Ιταλούς, αρκετούς Γάλλους και λίγους Ισπανούς. Δυστυχώς αν ακόμα προέρχεσαι από τη νότια μπανανία της Ευρώπης σε επεξεργάζονται σαν πολιτισ(μ)τικό δείγμα υπο εξαφάνιση…

GiafkaNet……Ένα συλλογικό διαδραστικό πείραμα επαφής

Στα σημεία των καιρών, η απόσταση μας χώρισε. Ίσως και να μεγαλώσαμε, αλλάξαμε και τελικά ξαναγνωριστήκαμε. Η παιδική αθωότητα είχε μάλλον περάσει προ πολλού. Ήταν και εκείνα τα φοιτητικά τα χρόνια, ατελείωτη φτηνή μπύρα και όλη η μαγεία της μεγάλης πόλης . ‘Εφυγε όμως και αυτό. Έμειναν λέει οι στιγμές και εκείνη η σπίθα του τότε. Ο ένας εδώ ο άλλος εκεί, μα πάντα γυρίζαμε. Ήταν ο κρυφός πόθος της επαφής. Τι κι αν ο κύβος άλλαζε όψη. Κλεφτές ματιές στα γκρίζα για ένα μεταχειρισμένο δίχρονο στα πεζοδρόμια της Μιχαλακοπούλου. Ένα Νιου Γουέιβ κούρεμα για να θυμίζει οτι τίποτα δεν άλλαξε. Η ματαιοδοξία της μπάντας, ξεχειλωμένοι κοιλιακοί από το 9:00- 18:00 και τα πρώτα άντα ήταν γεγονός. Το κλάμα του πρώτου μωρού στην παρέα δεν άφηνε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις.

Λίγο στο επιχειρείν, μια δόση επιστήμης, λιγότερο τέχνη αλλά μια μαγεία που έφερνε ο καθένας, του παν ότι έφτανε. Ναι ήταν εκείνη, η επιθυμία για την επαφή. Είναι η τελολογική ατολμία του χωροχρόνου. Έφταιγε λέγει η Αθήνα, όχι για όλους. Άλλοι έφυγαν και δεν γύρισαν. The grass is always greener on the other side λένε οι τούτοι. Ίσως, άλλα ήταν και πάλι εκείνη η ανάγκη να μιλήσουμε που μας έφερνε δίπλα. Όλο και πιο κοντά όσο πιο μακρυά έφτανε η αναζήτηση του άλλου.

Κάπου εκεί γεννήθηκε η πειραματική πλατφόρμα επικοινωνίας του GiafkaNet. Δεν είναι ραδιόφωνο, είναι δίκτυο του είπαν. Είναι εκεί που συναντούνται οι φωνές. Κάποιοι γκρίνιαξαν, θα πνιγεί μαζί με τα άλλα. Η συλλογικότητα έχει τετελεσμένα όρια. Οτι ανοίγει χαλάει στο τέλος σας την κονσέρβα. Τελικά όλοι συμφώνησαν ότι στο κόσμο τoυ είναι, ότι έχει αρχή, έχει και τέλος. Ο GiafkaNet συμφώνησε και αυτός ή έτσι του είπαν. Κάτι πάντως είχε αλλάξει για πάντα.

Tre banal, φενάκη, ψευδοπροπροβοτόρικο. Αυτό είναι το όνομα του δικτύου επικοινωνίας ελευθεριακών συνειδήσεων. Ο GiafkaNet μάλλον δεν ορίζεται με κλασσικούς όρους πολιτικής φιλοσοφίας. Δράσεις, φωνές και σκέψεις συναντούνται εκεί. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, επαρχία και κάπου πιο έξω. Ακτιβισμός, τέχνη, επιστήμη, καινοτομία και πολιτική συναντούν τη γλυκόπικρη γεύση του άλλου…..και η μουσική; ΝεοΥορκέζικες κιθάρες, βρεταννική ΠοΠ, βερολινέζικο τέκνο, ιταλικές ταραντέλες, αφρικάνικοι ρυθμοί και ρεμπέτικα του μεσοπολέμου. Σημεία αναφοράς και βιωματικές αναπαραστάσεις του ήχου.

Μέρος Α’

Αίτηση πολιτικού ασύλου με αριθμό πρωτοκόλλου RSH6729PM, Croydon Λονδίνου, 6 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 11:35 π.μ. Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του μαθητή Α.Γρηγορόπουλου και μετά την πολλαπλή σκύλευση της μνήμης του από τους εξεγερμένους της φακής, καταθέτω ως πράξη ύψιστου πολιτικού ακτιβισμού, αίτημα για χορήγηση πολιτικού ασύλου στη Βρετανική Κυβέρνηση με σκοπό να καταγγείλω το φασιστικό πογκρόμ βίας του τελευταίου ενός χρόνου από μειοψηφίες τρόμου στην χώρα μπανάνα Ελλάδα. Με τους επιστήμονες της αντιπληροφόρησης σε εξαιρετική φόρμα κάθε σοβαρή δημόσια ανάλυσή μου για τα τεκταινόμενα θα με έβρισκε μάλλον a priori λάθος. Η δύναμη των γκεμπελιστών μπορεί να αποδομήσει κάθε μου επιχείρημα- όσο λογικό και αν αυτό είναι- και η πασιφιστική μου διάθεση να εμφανιστεί ως αδυναμία. Καταγγέλλω δημόσια και επώνυμα τη κρατική βια από τις αστυνομικές δυνάμεις και τις δικαστικές αρχές σε κάθε περίσταση, αγωνίζομαι ως πολιτικός ακτιβιστής από όπου βρίσκομαι για τα δικαιώματα των αδυνάτων, δε δέχομαι όμως την επαναστατική- της φακής- τυφλή βια από γυμνές ιδεολογικά ομάδες που κινούνται στα όρια του όχλου. Η απόφαση μου για την υποβολή πολιτικού ασύλου ως κίνηση με πολλαπλούς σημειολογικούς συμβολισμούς και λιγότερο ως νομικά αξιολογήσιμη πράξη πηγάζει από την ερμηνεία της Συνθήκης του 1951 (United Nations Convention Relating to the Status of Refugees) που ορίζει ως πρόσφυγα αυτόν που έχει φύγει από την χώρα του και αδυνατεί να επιστρέψει λόγω στοιχειοθετημένου φόβου για πιθανή δίωξή του λόγω -μεταξύ άλλων- των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Αυτοεξόριστος πολιτικός πρόσφυγας.

Vence- Remos με λίγο Elvis