Panagiotis
gcpetrop79
martsolka
Filed under: Sierra Leone
“Humans are humans because of other humans”
γνωμικό της φυλής Bantu
Σκαλίζοντας τη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου εχθές, σκόνταψα πάνω σ’ένα σκανδαλιστικό και αξιαγάπητο βιβλίο που έιχε την αβρόφροσύνη να μου κρατήσει παρέα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ενα προσωπικό εναπόθεμα εμπειριών του Καναδού Robert Calderisi, με τίτλο «The trouble with Africa. Why Foreign Aid isn’t working».
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα ενημερωμένο ή διαβασμένο σχετικά με τη σύγχρονη ιστορία των Αφρικανικών κρατών αν και στα Έλληνικά σύνορα ίσως και να πλησιάζω τα πλαίσια του ειδήμονα για ορισμένους. Δεδομένου της ευρύτερης υπάρχουσας άγνοιας.
«Στους τυφλούς κυριαρχεί ο μονόφθαλμος»
γνωμικό της φυλής Ελληνάρας
Κολυμπώντας λοιπόν στις σελίδες του εν λόγο βιβλίου, έσκασα διάφορα «σαρκαστικά» χαμόγελα καθώς είδα να αντικατοπτρίζονται απόψεις και σκέψεις που κατα καιρούς συσσωρεύονται στα πηνία του εγκεφάλου μου σε μορφή καρτουνίστικων καρέ τύπου Κύρος Γρανάζης. Απόψεις που τολμάω να μοιραστώ μόνο με κοντινόυς μου ανθρώπους προκειμένου να αποφύγω κλισέ εξευρωπαισμένες αντιδράσεις. Και το φλέγον ερώτημα που πυροδοτέι τον παραπάνω μονόλογο είναι «Τί στο διάολο φταίει που η Αφρική δεν μπορεί να δει προκόπή σαν τα υπόλοιπα παιδάκια?».
Η κοινότυπη απάντηση του Νεοέλληνα-στην απίθανη περίπτωση που ένα τέτοιο θέμα θα έπεφτε στη πρώτη στρογγηλή τραπέζη/ι πίστα ανάμεσα σε ιπτάμενα γαρύφάλλα και σε βουκολικές μπιτομπουζουκονότες- θα ήταν «μα φυσικά οι λευκοί, πήγαμε τους κατακτήσαμε τους ανθρωπάκους, τους καταδυναστευσαμε τους πήραμε σκλάβους στα μποστάνια μας αλλά τώρα πιά είναι φίλοι μας και τους στέλνουμε βοήθεια, για παράδειγμα εχθές η θειά μου μάζεψε όλες τις παλιές κιλότες της και τις έστειλε σε μία ανθρωπιστική οργάνωση που δουλεύει στην Αφρική, συγκινήθηκα μόλις το είδα και μάλλον θα κάνω κι εγώ το ίδιο με τα ξεχειλωμένα μου σώβρακα». Η απάντηση μού λοιπόν στα παραπάνω είναι « Ασε φίλε, κράτα τα σωβρακά σου, μπορεί να σου χρειαστούν σύντομα».
Δεν είναι πως τα παράπανω δεν αντικατοπτίζουν ένα μέρος της αλήθειας, ναι όντως η Αφρική[1] και ο λαός της υπέφερε πολλά στη μηχανή του χρόνου αλλά και πιά ήπειρος/κράτος/λαός δεν υπέφερε λιμούς, πολέμους και καταποντισμούς τους τελευταίους αιώνες, 400 χρόνια Τουρκοκρατίας σας θυμίζουν κάτι?. Ωστόσο σε κάποιο βαθμό όλοι βρήκαν ένα μικρό έστω μονοπάτι που οδηγεί στους πίνακες του World Economic Forum. South Africa, Botswana και Mauritius είναι οι μόνες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα στη Μαυρη Ηπειρο.
“There is nothing wrong with the Nigerian land or climate or water or air or anything else. The Nigerian problem is the unwillingness or inability of its leaders to rise to the responsibility…of true leadership”
Chinua Achebe, The trouble with Nigeria, 1983
Το παραπάνω κείμενο αν και αναφέρεται συγκεκριμένα στην περίπτωση της Νιγηρίας μπορεί εύκολα να γενικοποιηθεί σε μορφή επιδημίας. Και στο σημείο αυτό αναρωτιέμαι μήπως το λάθος της αποικιοκρατίας ήταν οτι αποφάσισε να αφίσει στη μοίρα της την Αφρική νωρίτερα απο οτι έπρεπε?. Πολλοι θα με κατήγορήσουν για το τελευταίο, αλλά θα ήθελα να θυμίσω στους αναγνώστες σε αυτό το σημείο πως δεν πίνω το φραπέ μου στο κολωνάκι αυτή τη στιγμή. Γράφω αυτές τις αράδες-που ειναι απλά προσωπικές σκέψεις και ερωτήματα αναπάντητα- απο την Κένεμα, ένα χωριό στη ζούγκλα της Σιέρρα Λεόνε και πρέπει να βιαστώ να τελειώσω διοτί σε μισή ώρα κλείνει η γεννήτρια. Ετσι κι αλλιώς η αλήθεια δεν είναι ποτέ μονόπλευρη και απο τη προσωπική μου εμπειρία σπάνια τη βρίσκεις κάπου στη μέση.
Τις δεκαετίες ανάμεσα στο 1970 και 1990 η Αφρική έχασε σχεδόν το μισό μερίδιο της στη παγκόσμια αγορά απο άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, απλά διοτι οι τελευταίες κατάφεραν να παραδώσουν τα ίδια αγαθά με μικρότερο κόστος. Αυτό μεταφράζεται σε 70 δις $ ετησίως. Ακόμα και αν ανθροίσεις τα ποσά αναπτυξιακής συνεργασίας που δίνονται μαζί σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική είναι αδύνατο να καλύθεί η τρύπα. Όσα σωβρακα και κιλότες να δωρίσουμε η κατάσταση απλά θα συνεχίσει να χειροτερευει.
Έλλειψη σωστής ηγεσίας -με σεβασμό στο πολίτη-, διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και ένα ευρύτερο κλίμα λαμογιάς που με κάνει μερικές φορές και νιώθω σαν να είμαι «σπίτι μου» είναι οι πληγές που πρέπει να κλέισουν για να βρει εύφορο έδαφος η οποιαδήποτε ανθρωπιστική βοήθεια.
Σήμερα το πρωί στα «Νεα» της Σιέρρα Λεόνε τα οποία μόνο αλλοδαποί διαβάζουν, αποκαλύφθηκε το φαινόμενο του Εκπαιδευτικού Φαντασμα. Ένα τεράστιο μέρος των εγγεγραμένων δασκάλων που λαμβάνουν συστηματικά μισθούς είναι απλα ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Σε επίσκεψη εκπροσώπου του σχετικού Υπουργείου σε επαρχιακό σχολείο με λίστα 68 εκπαιδευτικών εν ενεργεία βρήκε ΜΟΝΟ έναν ο οποίος το έβαλε στα πόδια…
Στο παντοπωλεία/Super Market της χώρας δεν θα βρείς ούτε ένα συσκευασμένο προιον εντόπιας παραγωγής. Σε μία χώρα γεμάτη απο φυστίκι αν χρειαστείς ενα ξηρό καρπό να πιείς το ούσκι σου θα το πληρώσεις ακριβά και θα είναι βρετανικής προέλευσης.
Όσο για τα διαμάντια… πολύ μεγάλη συζήτηση και δεν προλαβαίνω σήμερα. Η γεννήτρια μου κλείνει το μάτι.
Αφύπνιση, ενότητα, ενημέρωση και παιδεία χρειάζονται οι Αφρικανικοί λαοί αλλά πού να βρείς χρηματοδότη. Και στη περίπτωση που τον βρείς απο πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις? Και πως ακριβώς μεταμορφώνεις τα χρήματα σε αξίες.
Η ελπίδα ωστόσο πεθαίνει τελευταια και το παράδειγμα της Ινδονησίας είναι τουλάχιστον ενθαρυντικό…
Το κείμενο αυτό έχει ως σκοπό την αφύπνιση για περαιτέρω διάβασμα και ψάξιμο για όσους δεν το κατάλαβαν. Εκφράζει προσώπικες και μόνο απόψεις ή όψεις και σε καμμία περίπτωση δεν έχει ως σκοπό να σταματήσει τον αναγνώστη απ’το να στείλει τα εσωρουχά του όπου αυτός θεωρεί οτι θα πιάσουν τόπο. Απλά πριν μπεί στο κόπο καλό είναι να είναι σε θέση να μπορεί να γράψει και ένα συνοδευτικό σημείωμα προς τον παραλήπτη.
[1]Και με τον όρο Αφρική αναφέρομαι στα 48 (νομίζω) κράτη που βρίσκονται στα όρια και κάτω απο το ύψος της ερήμου Σαχάρα.
Filed under: Sierra Leone
31 July 2008
Ένα…
Απόψε το τραγούδι θα΄ναι σαν προσευχή
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γή
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά που θα χωράει κι εσένα
κι ας είσαι μακριά
Απόψε τη σελήνη
δεν τη γελάει κανείς
βασιλικό χαιδευει με το΄να χέρι της
κι εγώ που δεν κοιμάμαι κι εγώ που ξαγρυπνώ
δεν ξέρω αν θα πεθάνω ή αν θα γεννηθώ
Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ενα παλιό ποδήλατο που θέλει
να βγεί στον ουρανό
το μάσσιμο τροϊζει να βγεί και να του πεί,
πώς σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή…
Δύο…
Μου λέν αν φύγω απο το κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος ειναι ανήμερο θεριό
που όταν δαγκώνει εγω καλά είναι να σωπαίνω
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελλαθώ
μου ΄λέν να παω κρυφά καπου να κλαψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ΄ αλλάξω
Μα εγώ μ΄ ενα αγριο περηφανο χορό σαν αετός πανω απ τις λύπες θα πετάξω
σιγα μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα παω να χτύσω μια φωλιά στον ουρανο
θα κατεβαίνω μοναχά αν θέλω να γελάσω
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
και πως αν θέλω περισσότερα να δω
σ ενα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελλαθώ
μου ΄λέν να παω κρυφά καπου να κλαψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ΄ αλλάξω
Μα εγώ μ΄ ενα αγριο περηφανο χορό σαν αετός πανω απ τις λύπες θα πετάξω
σιγα μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα παω να χτύσω μια φωλιά στον ουρανο
θα κατεβαίνω μοναχά αν θέλω να γελάσω
σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Filed under: Sierra Leone
28 July 2008
…A photo essay is a set or series of photographs that are intended to tell a story or evoke a series of emotions in the viewer…
Now the question will be what kind of emotions do I really want to evoke YOU?
Perhaps some of you, expect me to start giving some vital information about the state of the
It’s been six days I left Kenema (my “home”) to visit Gorama Mende chiefdom in order to have a chance to visually draw an image of what I‘ve been reading about the last month. During these days I am leaving at our sub-sub-office in Masingbe, the noisiest village I have ever experienced in my life. Our office coupled with the opposite “cinema”, constitute the only concrete buildings in the village. In order to avoid misunderstandings by cinema in Masingbe you mean a building with a 21 inches TV and a bunch of heavy duty amplifiers/speakers that can be identified from at least 10 km distance when they are active.
By the way this was supposed to be a photo essay, so I’ll start hitting you with some pictures.
Emmm, I think I’ll start with a picture of myself just to remind you how I look. So here I am in the office lounge, taking a break or trying to take a break from work, reading Neil Gaiman’s “Smokes and Mirrors”. Well actually you cannot see the book but you can take my word on it.
And here I am again at the end of a FGD (he he he… guess what that is?) in Kpangwuama village. Gorama Mende chiefdom is a totally isolated region; most of the villages do not have access to any kind of “civilized” facility. Lack of roads makes life even harder for the villagers.
And this is NOT a bath tub; this is where we store some extra emergency water. By the way, there is no tap water as well. We use the famous bucket system for all kind of water-including activities .
And I have the same problems with Panos… the generator will be off in a few seconds so I have to say goodnight! I am going to bed.
Filed under: Sierra Leone
The place... where I am writing you from.
Places…strange ravenous beings with their own personality and taste, dangerous animals that can swallow you at once with no second thought. Ubiquitous as they are you cannot avoid them, inapprehensive as you walk sooner or later you will be a sappy prey…
By the way my name is Maria, I have lived in many places and I have left a piece of mine in each one of them. If you will try to check the yellow pages for my contact details you are fucked, I will propose facebook instead. If I don’t know you, I will not add you, but that is life. The reason of this blog, apart from a hub to tease in public George and Panos, is to avoid direct communication with most of you. I am a bitch, but the ones you know me you already know that and I appreciate the fact that you still love me.
So I started talking about places… but I think Il’ come back to that another time. This is supposed to be an “induction to my world” note, am I right Panos? By the way are you still pissing in that bottle? Hehehehe…
It seems that I keep losing track of what this is all about. This is mostly about us. It sounds selfish but it’s ok, you will get use to it.
Writing is flying in dreams.
When you remember. When you can. When it works.
It’s that easy… (somebody once said)
I am Greek. I don’t feel like I belong in Greece. I love the place I was born, but I don’t want to live there anymore. A week ago I packed two years supplies and moved my ass to Kenema. Kenema is a town. Kenema is a town in Sierra Leone. Kenema will be my home for the forthcoming two years.
I am writing this note from the back yard of my house. It is Saturday night, and I wish George and Panos were here this very moment to share a beer with me. I also wish Georgia, Mimi, Stavros and Eliana were here too… and Vas.
But they are not.
I miss all of you and that is a public confession.
From what I’ve seen, I think I will love Sierra Leone. The place will swallow me and that will be warm welcomed …
This is an “induction to my world” note. I am not a bitch, but the ones you know me you already know that…
Welcome to our playground.
