Panagiotis
gcpetrop79
martsolka
Filed under: Uncategorized
Πρώτα ήρθαν τα κόμματα, ο κόσμος τα αγάπησε, ταυτίστηκε, παθιάστηκε, τα έκανε κομμάτι της ζωής του.Ήταν εξάλλου κάτι καινούργιο και αγνό. Μετά ήρθαν οι νεολαίες, άλλοτε μηχανές στρατολόγησης και άλλοτε διέξοδος έκφρασης. Αυτές μεγάλωσαν θέριεψαν, ανέπτυξαν μηχανισμούς και ιεραρχία πολλές φορές ξεφεύγοντας ακόμα και από την πειθαρχία της γραμμής. Με τα χρόνια όμως μαράθηκαν, ξέφτισαν και ξεθώριασαν. Κόμματα και νεολαίες. Βλέπεις οι δεύτερες δεν μπόρεσαν να απαλλαγούν ποτέ από τις παθογένειες που έτρεφε ο ομφάλιος. Μετά ήρθε το κενό. Όχι για πολύ. Είναι άλλωστε αυτή η μαγική αοριστία του αντιεξουσιαμού. Εξωσυστημικοί και από τις δυο πλευρές του φάσματος. Στη μέση τα απομεινάρια του κομματισμού και τα φυτώρια να παλεύουν. Αυτοί που δεν εκφράζονταν από όλα αυτά έμεναν απλά βουβοί ή σχεδόν.Για χρόνια ήταν αυτή η πλειοψηφία της σιωπής.
Ύστερα ήρθε η κοινωνία της πληροφορίας και όλα άρχισαν να τρέχουν πιο γρήγορα. Η επανάσταση των social media δεν άργησε. Ήρθε να καλύψει τον ελεύθερο χώρο. Ο ηλεκτρονικός ακτιβισμός χαμηλού ρίσκου ξύπνησε της βουβές μάζες. Παρότι όμως στην ακμή του, ήδη άρχισαν να διαβλέπονται κάποια σημάδια κόπωσης. Και αν τα αστικά και μη κόμματα ξεφούσκωσαν μέσα σε μερικές δεκαετίες, ο ακτιβισμός του πληκτρολογίου πριν προλάβει να απαξιωθεί και σίγουρα πριν καν απογαλακτιστεί μεταλλάχθηκε σε ήπια μορφή κοινωνικής δράσης. Η πόλη μας γέμισε χρώμα και διάθεση. Κινήσεις πολιτών για ελεύθερους δημόσιους χώρους, περιβαλλοντικές δράσεις, φιλήσυχοι και ακτιβιστές ποδηλάτες, ελεύθερες ραδιοφωνικές διαδικτυακές πλατφόρμες και τελικά εκείνη η βουβή πλειοψηφία που απεχθάνεται το σάπιο κομματισμό αλλά και τους εκπροσώπους του φόβου και της βίας βρήκε νέα μέσα έκφρασης. Πολύ γρήγορα όμως και πριν προλάβουμε καν να γνωριστούμε με αυτές τις κινηματικες δράσεις οι πιο ανήσυχες φωνές άρχισαν να αναρωτιούνται. Μπορούν τελικά αυτές οι μη ιεραρχικές και χαλαρά οργανωμένες ομάδες να αλλάξουν την πόλη και αν ναι πόσο και πώς. Οι παραδοσιακές μορφές εξουσίας και αντεξουσίας γρήγορα τους έδειξαν με το δάχτυλο. Η απο-ιδεολογικοποιημένες μάζες πολώνονται γύρω από τα εύκολα χωρίς να παίρνουν θέση για φλέγοντα.
Μήπως τελικά είναι αυτή η βελούδινη επανάσταση της νέας μεσαίας τάξης; Το σίγουρο είναι ότι πολλοί τους περιμένουν στη γωνία. Όχι γιατί η μετάλλαξη αυτή είναι προς το χειρότερο αλλά επειδή αυτή η ασάφεια του στόχου τρομάζει και η εμμονή του όλα να καταλήγουν σε ένα εύκολο διονυσιακό γλέντι. Ευχάριστη διαμαρτυρία χωρίς στοιχεία δημιουργίας; Παρεκτρέπεσαι, χάνεις το προσανατολισμό, μεγαλώνεις πέρα από τα όριά σου, ένας αρκεί για να χάσεις τους πολλούς. Όμως και αν ακόμα οι δράσεις αυτές δεν ακουμπάνε τα δύσκολα μπορούν να προσφέρουν πολλά. Αλλάζουν την κουλτούρα της πόλης κόντρα στις καρικατούρες των θυμωμένων. Και η ταχύτητά τους δημιουργεί δυναμική. Αν αυτά (τα κινήματα) μετεξελιχθούν σε βάθος χρόνου σε κάτι άλλο είναι νωρίς ακόμα να το πούμε. Το σίγουρο είναι οτι οι αλλαγές θα έρχονται πια πολύ πιο γρήγορα από ότι παλιά. Είμαστε έτοιμοι όμως να μιλήσουμε και για τα σύνθετα και πόσοι έχουν διάθεση να παλέψουν για αυτά; Μπορούμε να προστατεύσουμε τη νέα κοινωνία των πολιτών χωρίς να τη στοιχειώσουμε πρόωρα όπως τον εθελοντισμό.
Filed under: London Express
Σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, η εκτελεστική εξουσία δεν πρέπει να θεσπίζει νόμους (το οποίο είναι ρόλος της νομοθετικής εξουσίας) ούτε να τους ερμηνεύει (το οποίο είναι ρόλος της δικαστικής εξουσίας)……. Στην Ελλάδα του σήμερα αυτό θυμίζει κάτι από τα εκπληκτικά επιθετικά φορ της αλάνας, τότε που πιτσιρίκια παίζαμε μπάλα στα τελευταία χωράφια της Αθήνας και λατρεύαμε το λεγόμενο “τσαντίράκι”. Τότε που περιμέναμε τη βαθιά μπαλιά του αμυντικού μιας και οφ σαιτ δεν παίζαμε τα χρόνια εκείνα και η κλοπή γινόταν ανεχτή από όλους αφού ήταν μια σου και μια μου. Τελικά τα σπασμένα τα πληρώνει η “κοινωνία” αλλά όχι εξολοκλήρου. Θα έλεγα μόνο λίγοι ή για να είμαι δίκαιος και πολιτικά ορθός μόνο οι πραγματικά αδύναμοι και οι νομοταγείς που καταλήγουν να ζουν τη βραδινή πλάνη της δίκαιης πολιτείας.
Οι υπόλοιποι; Ε οι υπόλοιποι κοντά στο πρότυπο του καραγκιόζη ως κυρίαρχη φιγούρα στο θέατρο σκιών, δουλεύουνε αλλήλους. Στη χώρα αυτή, του όλα και του τίποτα, άπαντες έχουνε άποψη για όλα και φυσικά για το ΔΝΤ. Κάτι ακούσανε, κάποιος τους είπε, διάβασαν λέει ένα άρθρο για την Αργεντινή του Μαραντόνα αλλά μάλλον θυμούνται περισσότερο την εκπληκτική ασίστ στον Κλαούντιο Κανίτζια στο Μουντιάλ του 1994 παρά τις άδειες επαναστατημένες λατινικές κατσαρόλες του 2000 φεύγα.
Δε νομίζω οτι το ΔΝΤ δεν έχει φάκελο στην αστυνομία σκέψης και ηθικής. Από το αναμορφωτήριο όμως άλλοι βγαίνουν καλύτεροι και άλλοι χειρότεροι και αυτό μάλλον μόνο η ιστορία θα το κρίνει. Δουλεύοντας για ένα από τους “δόλιους” μηχανισμούς του Μπρέτον Γουντς και δίνοντας κάθε μέρα τις ιδεολογικές μου μάχες στους πολύ δύσκολους καιρούς- για να είσαι Έλληνας και να ασκείς κοινωνική ρητορική στον μεγαλύτερο αναπτυξιακό οργανισμό του κόσμου με προϋπολογισμό 59 δισ.δολ το χρόνο- νομίζω οτι δικαιούμαι τουλάχιστον μιας άποψης μακριά από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες του νεοΕλληνα ψευτοαριστερού, κρυφοφασίστα και πάνω απ όλα αριβίστα που με περισσή υποκρισία σηκώνει σηκώνει πανό με το No Pasaran της Dolores Ibárruri Gómez.
Το τι θα λέει τώρα ο κάθε ψευτοεπαναστατιμένος φίλος, κολλητός ή συγγενής διόλου με ενδιαφέρει. Το πολιτικό σύστημα του κομματισμού χρεοκόπησε αλλά το ίδιο και η κοινωνία. Από τους ρεμπεσκέδες της Ναβαρίνου, τους “Che και βάρα” του Περισσού, μέχρι την πλουτοκρατία στα καμένα της Ανατολικής Αττικής…καλό ξημέρωμα μπάσταρδε.
Filed under: London Express
When aid works, nothing works like it. Babies innoculated. Children educated. Disease eradicated. Fields harvested. Entrepreneurs backed. Trade up. Aid down. When aid works, it’s on target, good value, transparent & sustainable.
It’s smart aid. photo by L.
Filed under: London Express
Έξι ώρα το πρωί, η σεξουαλική της αλητεία μου έχει ευνουχίσει τον εγωισμό. Παιχνίδια του μυαλού, προσπαθώ να δαμάσω τις σκέψεις μου, φτηνές δικαιολογίες και ένας πονοκέφαλος από το χτεσινό βράδυ. Έξι ώρα το πρωί, ο ήλιος μπαίνει από παντού, το στομάχι μου τρυπάει ένα αίσθημα αποτυχίας. Πόσο θα κρατήσει ένα τσιγάρο ή κάτι άλλο. Φτηνό πορνό και άλλες αμαρτίες που πληρώνονται τώρα. Έξι ώρα το πρωί, παιχνίδια της σκέψης. Μπλοκαρισμένες ορμόνες, ο βασιλείας είναι γυμνός. Φαντασιώσεις του τώρα και του μετά με παρασέρνουν. Κρατάνε λίγο. Μπερδεύω τα λόγια μου, έχω στερέψει από ιδέες. Έξι ώρα το πρωί εκείνη κοιμάται ανέμελα δίπλα μου, προσπαθώ να νιώσω το κορμί της. Δεν καταλαβαίνω, τόσο κοντά και τόσο μακριά. Μυρίζω τα μαλλιά της, το δέρμα της. Σκέψεις που με τυρανανε. Φοβάμαι οτι δε θα τα καταφέρω, παιχνίδια του μυαλού.Ίσως να φταίει το συναίσθημα, είναι καιρός που ένιωσα έτσι, φτηνές δικαιολογίες έξι ώρα το πρωί. Ξυπνάει, με κοιτάει και το νιώθω, την θέλω πολύ, σάρκα και καρδιά. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και λίγο από εκείνη. Σκέφτομαι γιατί και δεν καταλαβαίνω. Έξι και πέντε, ώρα να φεύγω. Ελπίζω να τη δώ ξανά. (Μέρος Α’).
Είναι επιλογή, είναι στάση ζωής, άλλοτε σε φθείρει και άλλοτε σε δικαιώνει. Να μάχεσαι είναι επιλογή. Πολιτική στάση. Είναι απόφαση που ξεπερνάει το είναι και το εγώ. Τα όρια της ατομικής κοινωνικής ευθύνης σε φορτίζουν. Αισθάνεσαι τη δίψα. Σε βλέπουν σαν αιρετικό και άλλοτε σα παρία. Τους ενοχλεί η διαφορετικότητά σου. Τους θυμίζει ίσως τι θα θελαν να είναι. Η κριτική σου σκέψη τους φοβίζει. Η δύναμη του λόγου και της πέννας. Να μάχεσαι όσο έχεις δυνάμεις.. Πεφωτισμένος διανοούμενος ή μαχητής του δρόμου. Δεν έχει σημασία. Μην παραδίδεσαι στο εύκολο. Αλήθειες που τους τσακίζουν αλλά ρίχνουν το βάρος πάνω σου. Τους λείπει η δύναμη για αυτοκριτική. Στοχοποιήσε. Ερωτήσεις που πονάνε. Ναι είναι εκεί που οι απαντήσεις χρεώνονται στην ηθική σου. Δεν έχεις οργή, έχει περάσει καιρό τώρα. Σκέφτεσαι αλλιώς αλλά δεν θέλουν. Ιστορίες από την κρύπτη, δε κυνηγάω ανεμόμυλους. Δεν ανήκω σε κανέναν, ούτε στον εαυτό μου, ανήκω σε όλους.
Κάθε φορά που μιλάω με τον ‘Εντουαρντ Μοίνι μου δημιουργείται ένα αίσθημα γαλήνης. Γερό παιδί, από αυτή τη πάστα που συναντά κανείς στις Νειλωτικές περιοχές του Νότιου Σουδάν. Περάσαμε ένα χρόνο μαζί δουλεύοντας μέρα νύχτα. Μου δίδαξε την ευτυχία. Στους 13 μήνες που μείναμε μαζί δώσαμε μάχες στην καθημερινότητα της τρέλας, τον είδα να παντρεύεται την Έστα και να γίνεται πατέρας. Το τελευταίο δε το έζησα. Είχανε εγκαταλείψει τις στέπες του Ρούμπεκ για ένα καλύτερο νοσοκομείο στην Ουγκάντα. Οι μήνες πέρασαν αλλά οΈντουαρτ κράτησε την υπόσχεσή του. Μου έστειλε φωτογραφίες της μικρής Αθηνάς. Ναι στην καρδιά της υποσαχάριας Αφρικής στο όνομα της φιλίας μας έδωσε στην κόρη του το όνομα Athina θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Στο αφιλόξενο περιβάλλον του Νότιου Σουδάν η μικρή μου φίλη μεγαλώνει μαζί με δυο υπέροχους γονείς, παράδειγμα ευτυχίας. Κάθε φορά που μιλάει για αυτήν ο Έντυ λάμπει… Τις προάλλες έκαιγε από τον πυρετό, είχε ελονοσία, είναι μόνο 10 μηνών. Είναι όμως πολεμιστής και τα κατάφερε. Ο Έντουαρτ ήτανε σίγουρος. Το ήξερε γιατί μετράει την ευτυχία αλλιώς.
